Cedzyny, jak łódź na końcu katapulty, zawisła na końcu najdłuższego
Stefan Żeromski musiałby wziąć urlop. Tylko nie utknąć w połowie drogi. To było nie tylko w interesach, ale wszędzie i zawsze najgłupsze ze wszystkiego. Podanie oznaczało co prawda nieskończony mozół. Nie trzeba
dziurach, łap włóczykijów... - Spać się chce, że to nosem się podpierasz, nie - ganiaj! - Wyśpisz się jeszcze, aby jeno za rzćkę a dopaść barłogu... - Cichajta! W szeregach nie mamrotać! - Ale! -
Cytat
węgierskim krojem. Dekę zawsze sam składał we czworo pod kulbakę, według zasad starszego wachmistrza, o pięć palców od przedniej łopatki. - A dekę wytrzepać, wytrzepać nie raz i nie dwa!... -
wprawdzie wzruszeń tej dziewczynki, która zbliżywszy się do niego ze drżeniem i przyjrzawszy mu się szczegółowo, zawołała do swej matki, pełna głębokiego zdumienia: Maman c'est un homme!
Cytat
ma, stary, wypróchniały dziadu, nam wszytko jedno... Oto jak sprawa stoi! Piękne nawet w tak późnej starości oczy pana Opadzkiego, o dużych, wyblakłych, niegdyś błękitnych źrenicach -
ich ten Hieronim tak pokochał. Pójdą tera gościńcami... - Dokąd? - Gościńcami, za Cesarzem. - Ale dokąd? - Bić się i tyla. - Gajkoś! Toć tu... - E, mnie tu śmierdzi między onymi, z przeproszeniem,