kopałem kanały, stawiałem tamy... Cieszyłem się z głębi serca, że
Stefan Żeromski pod sennym, smutnym, gorzkim światłem... Rzęsy mają z włóczki przędzonej, z grubej frędzli, brwi na dwa palce wystające, włosy druciane. Oczy ich nieruchome prosto w płonący mózg zadają cios
rozespane głowy. Kędyś w pobliżu szpary okiennej bzyka smutno ostatnia, złośliwa, jesienna mucha, którą ciepło wewnętrzne utrzymało przy życiu. Żołnierze nabierali przekonania, że to nie jest rów
Cytat
prawego ramienia. Pendenty z białej skóry, klamry żółte. Na pendent ma jeszcze pas niciany w pręgi białe z granatowym. Oficerski strój - ten by dopiero paniczowi śpilował! Na paradę ma oficer szarfy
podniesionymi rękami klaskał i krzyczał: - Brawo! Dlaczego by nie- Brawo! I jeszcze raz brawo! Panowie w pierwszych rzędach chwytali się tu i ówdzie za brody, nikt nie odwrócił się na ten
Cytat
izby albo napełniały nim całą budowlę. Za chwilę ciągnący dech wysysał go szczelinami. "Zły", dmąc w wielką gwizdę, sypał w okienko jak gdyby suchym piaskiem. Rafał słuchał. Głośny jego oddech
znalazłem kiedyś świetnie wyrażoną różnicę, jaka zachodzi między obroną w zwyczajnych, a obroną w tych właśnie sprawach. Brzmiało to tak: jeden adwokat prowadzi swego klienta po nitce do wyroku,